چكيده  با تثبيت جلبک سیستوسریاایندیکا و مخمرنان ساکارومایسز سرویسیا در سیلیکاژل، يک زيست‌جاذب دوعاملی برای جذب يون‌های توريم‌(IV) از محلول‌های آبی فراهم شد. توانايی و ظرفيت جذب اين زيست‌جاذب دوعاملی برای جذب توريم‌(IV) از محلول‌های آبی در روش ناپيوسته ارزيابی شد. با استفاده از روش سطح پاسخ بر پايه‌ی طرح مرکب مرکزي، تأثیر متغيرهای فرايندی pH (2 تا 6)، زمان (10تا min 180)، غلظت اوليه‌ی محلول توريم‌(IV) (50 تاmg/l  300) و مقدار جاذب (5/‌0 تا g/l 5) بر جذب زيستی توريم‌(IV) از محيط‌های آبی بررسی، و فرایند جذب بهینه‌سازي شد. تحليل واريانس نشان داد که مقادیر جاذب، غلظت اوليه‌ی محلول توريم‌(IV)، زمان و pH به ترتيب، مؤثرترين عوامل در جذب زيستی توريم(IV) هستند. تحت شرايط بهينه‌ (pH برابر با 5، زمان‌ تماس min 5/137، غلظت اولیه‌ی g/l 5/237 محلول توريم‌(IV) و مقدار جاذب g/l63/1) میزان ‌جذب mg/g 82/128 براورد شد. داده‌های سينتيکی با معادله‌ی سينتيکی درجه‌ی دوم به خوبی برازش شدند. داده‌های جذب نيز با هم‌دمای لانگموير در مقايسه با هم‌دمای فروندليچ و تمکين بهتر توصيف شدند. ظرفيت بيشينه‌ی زيست‌جاذب برای جذب توريم(IV) با هم‌دمای لانگموير برابر mg/g 86/142 براورد شد. مقادیر محاسبه‌شده‌ی پارامترهای ترمودینامیکی نشان داد که فرایند جذب توریم(IV) در شرايط کاری به کار گرفته شده، خودبه‌خودی و گرماگیر بوده است و سازوکار فيزيکی دارد.

کليدواژه‌ها: جذب توریم(IV)، زیست‌جاذب دوعاملی، سیستوسریا ایندیکا، ساکارومایسز سرویسیا، روش پاسخ سطح
مجله ی علوم و فنون هسته ای شماره 80